Skip to main content
Shahih Ibnu Hibban 2409

صحيح ابن حبان 2409: أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللهِ بْنُ مُحَمَّدٍ الأَزْدِيُّ، قَالَ‏:‏ حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ‏:‏ أَخْبَرَنَا أَبُو الرَّبِيعِ الزَّهْرَانِيُّ، قَالَ‏:‏ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ الْقُمِّيُّ، قَالَ‏:‏ حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ جَارِيَةَ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللهِ، قَالَ‏:‏ صَلَّى بِنَا رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ ثَمَانَ رَكَعَاتٍ وَأَوْتَرَ، فَلَمَّا كَانَتِ الْقَابِلَةُ اجْتَمَعْنَا فِي الْمَسْجِدِ، وَرَجَوْنَا أَنْ يَخْرُجَ إِلَيْنَا، فَلَمْ نَزَلْ فِيهِ حَتَّى أَصْبَحْنَا، ثُمَّ دَخَلْنَا فَقُلْنَا‏:‏ يَا رَسُولَ اللهِ، اجْتَمَعْنَا فِي الْمَسْجِدِ، وَرَجَوْنَا أَنْ تُصَلِّيَ بِنَا، فَقَالَ‏:‏ إِنِّي خَشِيتُ- أَوْ كَرِهْتُ- أَنْ يُكْتَبَ عَلَيْكُمُ الْوِتْرُ‏.‏قَالَ أَبُو حَاتِمٍ‏:‏ هَذَانِ خَبَرَانِ لَفْظَاهُمَا مُخْتَلِفَانِ، وَمَعْنَاهُمَا مُتَبَايِنَانِ، إِذْ هُمَا فِي حَالَتَيْنِ فِي شَهْرَيْ رَمَضَانَ، لاَ فِي حَالَةٍ وَاحِدَةٍ فِي شَهْرٍ وَاحِدٍ‏.‏

Shahih Ibnu Hibban 2409: Abdullah bin Muhammad Al Azdi mengabarkan kepada kami, dia berkata: Ishaq bin Ibrahim menceritakan kepada kami, dia berkata: Abu Ar-Rabi Az-Zahrani mengabarkan kepada kami, dia berkata: Ya’qub Al Qummi menceritakan kepada kami, dia berkata: Isa bin Jariyah menceritakan kepada kami dari Jabir bin Abdullah, dia berkata: Rasulullah shalat mengimami kami pada bulan Ramadhan sebanyak delapan rakaat, dan witir. Pada malam berikutnya, kami berkumpul di masjid dan kami berharap beliau keluar, tapi beliau tidak keluar sampai Subuh. Kami lalu masuk (menemui beliau) dan kami tanyakan, “Wahai Rasulullah, kami sudah berkumpul di masjid, dan kami harap engkau bersedia shalat bersama kami.” Beliau lalu berkata, “Aku khawatir shalat witir ini akan diwajibkan kepada kalian.”280 [29:5] Abu Hatim berkata, “Kedua hadis tersebut berlainan redaksi dan maknanya, terjadi di dua keadaan pada bulan Ramadhan yang berbeda, tidak dalam satu kejadian yang sama pada bulan yang sama.” 281